Stowarzyszenie Pomocników Mariańskich

 

Stowarzyszenie Pomocników Mariańskich (SPM) to wspólnota osób świeckich, które z miłości do Boga i Matki Boskiej, razem z marianami, głoszą Dobrą Nowinę całemu światu. Członkowie Stowarzyszenia wspierają nie tylko ubogich powierzonych duszpasterskiej trosce Zgromadzenia Księzy Marianów, ale także poprzez modlitwę wstawiają się za duszami zmarłych, cierpiącymi w czyśćcu.

 

Za wszystkie osoby włączone do Stowarzyszenia Pomocników Mariańskich, marianie codziennie odprawiają Mszę Świętą. Członkowie Stowarzyszenia mają udział także we wszystkich modlitwach, zasługach, umartwieniach, cierpieniach i dobrych uczynkach księży marianów na całym świecie.

 

Stowarzyszenie działa w 10 krajach na świecie, w tym w Polsce. Organem koordynującym pracę Stowarzyszenia Pomocników Mariańskich w Polsce jest Centrum SPM z siedzibą przy Kurii Prowincjalnej Zgromadzenia Księży Marianów w Warszawie.

 

Działalność SPM polega na:

 

- duchowym i materialnym wspieraniu działań ewangelizacyjnych i misyjnych Zgromadzenia Księzy Marianów, w szczególności tam, gdzie warunki są najtrudniejsze, a Kościół spotyka się z represjami; głoszeniu Dobrej Nowiny o Miłosierdziu Bożym, a także czynieniu miłosierdzia wobec żywych i zmarłych;

 

- upowszechnianiu tajemnicy Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny jako źródła siły, radości i nadziei chrześcijańskiego powołania; oraz szerzeniu nabożeństwa do Matki Bożej;

 

- wspieraniu kształcenia kandydatów do kapłaństwa i życia zakonnego w Zgromadzeniu Księży Marianów

 

- działalności charytatywnej, w tym pomocy rodzinom i osobom w trudnej sytuacji życiowej oraz wyrównywaniu szans życiowych, w tym edukacyjnych tych osób i rodzin; ochronie i promocji zdrowia, a także działań na rzecz osób niepełnosprawnych zwłaszcza w krajach, gdzie prowadzone są misje Zgromadzenia Księzy Marianów;

 

- pomocy ofiarom katastrof, klęsk żywiołowych, konfliktów zbrojnych i wojen w kraju i poza jego granicami;

 

- przeciwdziałaniu uzależnieniom i patologiom społecznym;

 

- formacji duchowej członków Stowarzyszenia;

 

Historia

 

Stowarzyszenie Pomocników Mariańskich powstało w 1925 r. w Chicago w Stanach Zjednoczonych z inicjatywy bł. Jerzego Matulaitisa-Matulewicza, Odnowiciela Zgromadzenia. Obecnie filie Stowarzyszenia istnieją w Polsce, Wielkiej Brytanii, Portugalii, na Ukrainie, Litwie i Łotwie, w Brazylii i w Ameryce Północnej. Stowarzyszenie skupia ponad 250 tys. osób na całym świecie.

 

W Polsce Stowarzyszenie Pomocników Mariańskich zostało utworzone w październiku 1994 roku. Od samego początku, Stowarzyszenie proponuje duchową formację i możliwość aktywnego zaangażowania się osobom świeckim, poszukującym swojego miejsca w Kościele. Duży nacisk kładzie także na duchowe i materialne wspieranie dzieł apostolskich marianów w Polsce i krajach byłego Związku Radzieckiego tj. Białorusi, Kazachstanie, na Ukrainie, Litwie, Słowacji i Republice Czeskiej. Stowarzyszenie aktywnie pozyskuje środki na kształcenie kandydatów do kapłaństwa i życia zakonnego.

 

Stowarzyszenie obejmuje swoim wsparciem również mariańskich misjonarzy z Polski, którzy pracują w Afryce, Azji, Ameryce Południowej, a także udziela pomocy placówkom misyjnym na tych terenach, obecnie również w Rwandzie. Kamerunie, Indiach, na Filipinach i Brazylii. Stowarzyszenie objęło swoją opieką 25 misjonarzy z 15 placówek misyjnych.
Stowarzyszenie Pomocników Mariańskich dba także o formowanie duchowe osób świeckich, poprzez udostępnianie im propozycji do codziennej modlitwy i lektury duchowej, a także umożliwiając im udział w pielgrzymkach do miejsc świętych w Polsce i poza jej granicami.

 

Bractwo Niepokalanego Poczęcia Matki Bożej

Założyciel marianów gorliwie zachęcał swoich duchowych synów do zakładania bractw Niepokalanego Poczęcia NMP przy kościołach mariańskich. Mówią o tym już pierwsze ustawy zakonu z lat 1694/1698. Były to bractwa wspomagające zmarłych cierpiących w czyśćcu. Bł. Stanisław łączył bowiem kult Niepokalanego Poczęcia NMP z niesieniem pomocy zmarłym. Przejęty ideą oddania się w niewolę Maryi, chciał nie tylko sam żyć wolny od zła i grzechu, ale także wspierać w dziele oczyszczenia ze skazy grzechu wszystkich tych, którzy cierpią w czyśćcu.

 

Czcigodny Sługa Boży o. Kazimierz od św. Józefa Wyszyński, jako pierwszy z marianów, zwrócił się do zakonu teatynów w Rzymie w 1733 roku z prośbą o udzielenie upoważnienia do błogosławienia i nakładania wiernym niebieskiego szkaplerza i takie upoważnienie otrzymał. Od tamtej pory członkowie bractwa byli wpisywani do Księgi Bractwa, która istniała przy wielu mariańskich kościołach. Z czasem istniejące przy kościołach mariańskich bractwa Niepokalanego Poczęcia zaczęto także nazywać "bractwami szkaplerznymi". Pierwszą wzmiankę w zachowanych mariańskich dokumentach historycznych, mówiącą o erygowaniu Bractwa Niepokalanego Poczęcia, posiadamy z 26 czerwca 1734 roku. Informuje ona o oficjalnym wprowadzeniu tegoż bractwa w kościele marianów w Puszczy Mariańskiej – kolebce zakonu.

 

Wstępując do Bractwa Niepokalanego Poczęcia NMP, wierni podejmują się określonych zobowiązań oraz otrzymują określone korzyści duchowe. Podczas obrzędu przyjęcia do bractwa nakładany jest Niebieski Szkaplerz. Członkowie bractwa, którzy przyjęli szkaplerz, powinni go zawsze i z pobożnością nosić, jako widzialny znak czci do Niepokalanego Poczęcia NMP oraz symbol wyróżniających ich, jako osoby szczególnie poświęcone Niepokalanej Dziewicy. Obrzęd przyjęcia do mariańskiego bractwa odbywa się podczas specjalnej ceremonii liturgicznej, której może przewodniczyć kapłan lub diakon ze Zgromadzenia Księży Marianów lub inny upoważniony do tego przez marianów kapłan lub diakon.

 

Osoby, które mieszkają w dużej odległości od kościoła przy którym znajduje się mariańskie Bractwo Niepokalanego Poczęcia, tak iż fizycznie nie jest możliwe ich uczestnictwo w spotkaniach, a pragną doń należeć, mogą być również przyjęte do bractwa. Przyjęcie następuje poprzez pisemne wyrażenie woli przynależenia do bractwa skierowane do lokalnego moderatora bractwa, a następnie przyjęcie dyplomu przynależności do bractwa. Niebieski szkaplerz w takich wypadkach może być nałożony przez kapłana lub diakona, czy to zakonnego czy diecezjalnego, po uzyskaniu uprzedniej subdelegacji, którą wystawia Przełożony Generalny Księży Marianów.

 

Istnieje także możliwości przyjęcia szkaplerza Niepokalanego Poczęcia NMP bez konieczności wstępowania do bractwa istniejącego przy Zgromadzeniu Księży Marianów.

 

 

Wydawnictwo katolickie PROMIC Centrum Formacji Maryjnej Salvatoris Mater Oremus - czasopismo religijne Słowo Wśród Nas - czasopismo katolickie
© Stowarzyszenie Pomocników Mariańskich 2016
Tworzenie stron internetowych ActivePC